از شکرِ نعمت تا ساختن امید
گاهی یک خبر کوتاه، میتواند تمام دنیا را در دل آدم روشن کند؛
مثل همان لحظهای که گفتند: «شکر خدا، چیزی نیست…»
... دوستی مدتی دچار سردردی عجیب شده بود. نگرانی، مثل سایهای سنگین، هر روز با او میآمد و میرفت. پزشک برایش آزمایشهای مختلف نوشت و روزهای سختی از اضطراب، انتظار و هزینههای سنگین آغاز شد.
تا اینکه سرانجام، برای گرفتن جواب آزمایش به بیمارستان رفتیم.
متصدی آزمایشگاه، برگه نتیجه را داد و با آرامش گفت:
شکر خدا، چیزی نیست.
همین یک جمله کافی بود؛
دوستم از خوشحالی از جا پرید، انگار دوباره به زندگی برگشته باشد. رفت شکلات خرید و با لبخند میان بیماران و همراهان پخش کرد؛
انگار شادیِ نجات را میخواست با همه قسمت کند.
بعد، متصدی آزمایشگاه کاغذ سفیدی به من داد و گفت:
این هم نتیجه آزمایش تو؛ شکر خدا تو هم سالمی!
با تعجب نگاهش کردم. لبخند زد و گفت:
وقتی آدم سلامتیاش را میشنود و اینقدر شاد میشود، یعنی باید بیشتر قدر این نعمت را بداند. شکر واقعی فقط گفتنِ “الحمدلله” نیست؛ شکر یعنی بخشی از آنچه داریم را در راه خدا خرج کنیم تا نعمتهایمان بماند و بیشتر شود.
و چه حقیقتی روشنتر از این؟
خداوند فرموده است: «و نعمتهای پروردگارت را بازگو کن» (ضحی، ۱۱)
و نیز وعده داده است: «اگر شکر کنید، نعمت خود را بر شما افزون میکنم»
بنای مهربانی؛ جایی برای شکرِ عملی
شاید امروز ما هم در آرامش باشیم، سفرهمان خالی نباشد، درد نداشته باشیم، و کودکیمان را از یاد نبرده باشیم…
اما کافی است چشم دلمان را باز کنیم؛
آنسوتر، کسی هست که سفرهاش خالی است،
کسی هست که دردِ تن، خواب را از او گرفته،
و کودکی هست که در میانهی سختی، هنوز چشمبهراهِ دستی مهربان مانده است.
«بنای مهربانی» فقط یک پویش نیست؛ فرصتی است برای اینکه شکر نعمتهای زندگیمان را به عشق، کمک و امید تبدیل کنیم.
فرصتی برای آنکه با یک بسته معیشتی، یک اقلام بهداشتی، یا یک حمایت کوچک از تحصیل کودکی نیازمند، آجرِ دیگری بر دیوار روشنِ امید بگذاریم.
☆ بیایید شکرگزارِ نعمتهایمان باشیم، با دستهایی که میبخشند.
☆ بیایید مهربانی را فقط نگوییم؛ بسازیم.
☆ بیایید در بنای مهربانی، سهمی از امید را به نام خود ثبت کنیم.
نعمت سلامتی، آرامش و روزی، امانتی الهی است که با شکر عملی، ماندگارتر میشود.
در «بنای مهربانی»، با همراهی شما، میتوانیم سهمی در تأمین بستههای معیشتی، لوازم بهداشتی برای عزیزان ضایعه نخاعی و بستری، و حمایت از تحصیل کودکان نیازمند داشته باشیم.
نظر شما